Tarfaya czyli w poszukiwaniu Małego Księcia

Moje marzenie o tym, aby odwiedzić miejsce „narodzin” Małego Księcia spełniło się w dość nietypowym momencie, w samym środku tak zwanej „pandemii” , kiedy to Królewska Orkiestra Wojskowa realizowała program zarządzających tym światem i trąbiła od rano do nocy o tym, jak niebezpieczny jest drugi człowiek, powietrze, woda a nawet podeszwy butów do których to przykleja się znana już wam z moich wcześniejszych opowieści mała, różowa kuleczka zwana covid 19 . Ci, których wzrok daleko nie sięga, dopadła groza tego wyreżyserowanego spektaklu a że ja nie uczestniczę i sprawdzałam wielokrotnie jak bardzo to kruchy scenariusz wybujałych zakazów i nakazów to wykorzystałam ten zastój innych w podróżach i w momencie, kiedy nie można było z racji pozamykanych województw udać się swobodnie na północ kraju, udałam się na południe od Agadiru czyli do malutkiej Tarfaya . Na legendarny już, owiany burzliwymi dziejami Cap Juby do dawnego portu Victoria …

Był zimny sierpień, samo południe. Wiatr hulał po pustych ulicach, unosił piach i smagał twarze smutnych ludzi o pustych oczach. Szamotał się z falami oceanu. Walił w drzwi zamkniętych hoteli, restauracji i domów.

Alicja snuła się po tych ulicach szukając miejsca aby się chociaż napić herbaty nie wierzyła, że to miejsce, które niegdyś było domem Saint-Exupéry może być tak brzydkie i tak zaniedbane . Z każdym jej krokiem ułożony z marzeń obraz o malutkiej rybackiej wiosce na pustyni z pięknymi wydmami rozsypywał się.

Jak łatwo wpaść w pułapkę wyobrażeń i jak warto doświadczać …

Co tu się stało ? Łapie się za głowę

Może baobaby się rozrosły i rozsadziły wszystko – rechocze mi do ucha mój złośliwy Anioł z lewego ramienia

Przestań bredzić, w Maroku nie ma baobabów – ucinam krótko

Nie ma, nie ma …no to co że nie ma, Małego Księcia też nie ma a był – prowokuje mnie dalej

Na pewno nie ma tutaj niczego ani do spania ani do jedzenia ani w ogólnie niczego za wyjątkiem unoszącego się smutku, który jak jakiś smog zaciągnął się nad Tarfayą – próbuje łagodzić nasz spór poczciwy Anioł z mojego prawego ramienia

Czas nie zatrzymał się tutaj ani w latach 30, kiedy to Saint-Exupéry wędrował po tych uliczkach czy tez siedział na wydmie za miastem rozmawiając z Małym Księciem ani w żadnym innym momencie. Czas w przypadku Tarfaya był i jest bezlitosny. Opuścił to miejsce tak jak wszyscy a przez wieki Cap Juby było łakomym kąskiem i dla Anglików i dla Hiszpanów .

To co po nich zostało to jedynie wspomnienia, parę zapisanych słów w książkach i Casa Mar , XIX wieczna galeria handlowa w której urzędowali Brytyjczycy .

Casa Mar stoi jak flaga w dawnym porcie Victoria, od wieków targana przez ludzi a teraz przez silne fale oceanu . Roztrzaskują się na niej dzień i noc i uciekają z wyciem przez puste okna.

Patrząc na nią Saint-Exupéry pisał „Courrier Sud”. A teraz buszują po niej poszukiwacze muli, samotnicy a i zakochani. Ile jeszcze wytrzyma ? *

Spacerując pod pustej i smutnej Tarfaya Alicja miała wrażenie, że trwa tu permanentna żałoba, widoczna szczególnie w twarzach ludzi , a może jakby powiedział Mały Książę: wyglądają jakby byli martwi… ale to nie jest prawda.

I co ? No powiedz coś w końcu, od godziny siedzisz w tej kawiarni i wparujesz się w mur – gani mnie Anioł z prawego ramienia

A po co ma coś mówić – przecież masz oczy to widzisz – wtrąca się ten z lewego

No właśnie, ponoć najważniejsze jest niewidoczne dla oczu – westchnęłam

Przestań już – przecież nie spodziewałaś się chyba że Mały Książę będzie siedział pod drzewem i czekał na Ciebie

No nie roześmiałam się w końcu, ale żeby nikt o nim tutaj nie słyszał to w głowie mi się nie mieści

A kustosz ? – zapytał z nadzieją ten z prawego ramienia

Na dawnym pasie startowym, legendarnego przystanku Aéropostale z Tuluzy do Dakaru powstało muzeum ku pamięci…

Kustosza nie było, muzeum zamknięte z rozkazu Króla ( pandemia) daje to jednak nadzieję, iż kolejne miejsce na mojej mapie „miejsc pełnych miłości” muszę odwiedzić raz jeszcze 🙂

To nic, że wygląda jak martwe, bo jak powiedział Mały książę , tak tylko wygląda …muszę je po prostu stopniowo oswoić .

*W 2014 r. Ministerstwo Kultury rozpoczęło trwający pięć lat projekt restauratorski, rozwojowy i wzmacniający, który kosztował 60 mln dirhamów , jest rok 2020 Casa Mar wygląda tak jak na zdjęciu, czyżby brakło pieniędzy? A może Ministerstwo tak jak Bankier w Małym Księciu chce je po protu tylko posiadać. I liczy …liczy…liczy bez końca

2 myśli na “Tarfaya czyli w poszukiwaniu Małego Księcia”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *